....... denk ik dan, hoewel ik weet dat terugkijken niet lukt wegens geen tijd.. zoals nu weer in een blog.
Om het jou door te spelen in je opleiding?Of omdat ik er nu nog geen plek voor weet ? Wegens te diep geraakt?
Leve het interculturele internet met virtuele sporen en verbanden. En laten we nu eens "tags" geven aan dit levenslange leren....vol verwondering voor nu en later.
Jo.

vrijdag 28 september 2012

Kanamori

Japanse levenslessen...

 Mr. Kanamori is een van de weinigen die na de tweede wereldoorlog de lijn van de ‘vrije leerkrachten’ heeft voortgezet. Hij constateerde dat relaties verhardden en dat het aantal geïsoleerden (Ronin) en zelfdodingen schrikbarend toenam.

Hij werd als filosoof uitgedaagd om met kinderen te gaan werken en geïnspireerd door met name de Zwitsers-Franse filosoof,schrijver en componist Rousseau en door de Zwitserse armenopvoeder en onderwijsvernieuwer Pestalozzi.

Hij deelde hun zienswijzen en vertaalde ze naar de Japanse context.
Kanamori wilde kinderen die zelf konden denken en goed voor zichzelf en voor anderen zouden zijn. Vanuit zijn historisch besef,  het zicht op maatschappelijke tendensen en een studie van de ‘vrijdenkers’  formuleerde hij zijn eigen waarden en waarheden.

In een vijfdeling geeft hij de essenties:
1. Kinderen moeten kind mogen zijn (Het zijn geen kleine volwassenen): spelen, plezier hebben, zich vrij kunnen voelen, ervaringen opdoen met voorrang voor hun spontane vitaliteit. Daarom trekt hij er met de hele groep op uit en speelt hij samen met hen in het water, in de modder, in de sneeuw.

2. Kinderen moeten goed eten en de waarde van het voedsel kennen. Daarom eet de klas samen, praten ze over het voedsel en telen ze hun eigen rijst en groenten.

3. Ieder mens is een uniek wezen en mag er als individu zijn. Daarom organiseert Kanamori veel gesprekken waarin de gevoelens van kinderen naar boven komen.

4. Je eigen lot mag je niet in handen leggen van anderen. Het is van belang om zelf mee te bepalen, te creëren en verantwoordelijkheid te nemen. Daarom laat hij de kinderen veel samen organiseren zonder tussenkomst van volwassenen, om bij conflicten vanuit alle perspectieven te reconstrueren.

5. Kinderen moeten vrij gemaakt worden van de verwachtingen van ouders. Kinderen moeten hun eigen behoeften leren formuleren, vrijuit praten en zo druk wegnemen. Daarom praat hij veel met de kinderen over wat hen zelf bezighoudt en leert hen argumenteren.

De Japanse cultuur is gericht op harmonie en gemeenschapszin. “Eerst de ander, dan ik.” De vraag of hij relatie of autonomie het belangrijkst vindt, kan hij nauwelijks beantwoorden. Uiteraard is autonomie belangrijk binnen een context waar alles gericht is op relatie. En na lang nadenken zegt hij dat mensen er als individu moeten mogen zijn om iets te kunnen betekenen voor anderen. Ook welbevinden en betrokkenheid vindt hij vergelijkbare grootheden en van evident belang.
Twee kinderen van Kanamori stierven als baby. Hij weet als geen ander dat omstandigheden veranderen en vaak niet te bepalen zijn. Hij raakte niet verbitterd, maar besefte dat het leven vol gevaren zit en sterfelijk is, waardoor het zo waardevol is en de moeite om het zo gunstig mogelijk te beïnvloeden. De dood geeft het leven zijn waarde. Écht genieten en gelukkig zijn is het hoogst haalbare.”
Omdat aandacht voor en inleven in elkaar ‘op het rooster staan’, kan Kanamori zijn levenslessen naar zijn leerlingen dan ook in één zin uitdrukken: “Als één van ons niet gelukkig is, is niemand het.”

45 minuten over lesgeven en omgaan met emoties




meer info op deze site: het kind :

Geen opmerkingen: