....... denk ik dan, hoewel ik weet dat terugkijken niet lukt wegens geen tijd.. zoals nu weer in een blog.
Om het jou door te spelen in je opleiding?Of omdat ik er nu nog geen plek voor weet ? Wegens te diep geraakt?
Leve het interculturele internet met virtuele sporen en verbanden. En laten we nu eens "tags" geven aan dit levenslange leren....vol verwondering voor nu en later.
Jo.

vrijdag 22 juni 2012

Teambuilding of vakantietip: naar paaseiland: figurentheater

Zo deden ze het dus.......
Figurentheater (straf staaltje met dit soort van draadpoppen)...


 
Paaseiland. (zo'n 1OOO jaar geleden)...
Meer dan 800 beelden (vulkanisch gesteente - 4 meter hoog, 5 ton zwaar)
werden na het kappen verplaatst. Hoe ze dat daar, zonder wielen en met weinig hulpmiddelen gedaan hebben was een raadsel tot nu...

Archeologen ontdekten dat de inwoners gingen "wandelen" met de beelden. Vergelijk het met processies bij ons...

Het principe is afgeleid van 'passive dynamic walking',
en toen kreeg ik zo'n idee over het speelgoed waarmee ik ooit uren heb gespeeld:









Het principe is afgeleid van 'passive dynamic walking' , dat aardige gewaggel dat hun uitvinder destijds beschreef als 'the very comical, awkward, wadding gait of the penguin'.
Het komisch lopen heet 'passief' omdat de speeltjes worden bewogen (door de zwaartekracht, wel te verstaan) en het heet 'dynamisch' omdat ze voortdurend uit evenwicht zijn en eigenlijk vallend stappen.
Gangbare aanduidingen voor dat soort speeltjes zijn 'walking toys', 'vector toys' en 'ramp walkers'. De vector is het koordje dat hier op de foto staat en een 'ramp' is een talud. Afgaande op wat er op internet wordt aangeboden zijn de lopende speeltjes nog steeds een gewild artikel, al leunt het een beetje tegen nostalgie aan.
Leraren natuurkunde gebruiken de echte 'vector toys' met enige gretigheid om leerlingen de beginselen van vector-rekening bij te brengen. In die laatste context betekent 'vector' de symbolische weergave van een kracht door een pijl met een bepaalde lengte, een aangrijpingspunt en een richting. Zij vragen de leerlingen hoe het komt dat de zo resoluut naar de tafelrand waggelende pinguïns altijd al ruim voor de rand tot stilstand komen. Waarom ze nooit de diepte in tuimelen.


Het antwoord is dat het koordje op de plaats waar hij aan de pinguïn vastzit tegen het einde van de wandeling steeds steiler naar beneden gaat wijzen. Daardoor neemt tegelijk de wrijvingsweerstand tussen pinguïn en ondergrond toe en de voortstuwende kracht (in horizontale richting) af. Dat laatste volgens een cosinus-verband. Dit soort overwegingen is de kern van de fysische vectorrekening.
De pinguïns zijn een uitvinding van John E. Wilson uit Watsontown die er in 1936 octrooi op aanvroeg en dat in 1938 ook kreeg. De crux van de vinding zit hem in het gebruik van holle pinguïns in het bezit van een tamelijk hoog zwaartepunt en voorzien van bolvormige voeten. En het advies is ze, voor ze de helling afgaan, even een zet opzij te geven. Dan gaan ze waggelen, heen en weer schudden dus, en daardoor krijgt het hoogste stel poten steeds net even de ruimte om naar voren te zwaaien zonder de grond te raken. (uitleg van Karel Knip, hele artikel klik hier.)



1 opmerking:

Eva | Teambuilding zei

Lijkt me meuk om dit eens na te bouwen in een teambuilding. Iedereen kan meedoen en de resultaten van de teambuilding, als het "ding" inderdaad wil lopen, zal iedereen enthousiast maken. Ne dat is toch de essentie van een teambuilding: samen iets doen. Eva Joos. www.goaltrainingen.nl